Şu anda ne kadar yargılanacağımı tahmin edebiliyorum. Ama yine de yazacağım. Belki 10 olumsuz yanıtt…

Şu anda ne kadar yargılanacağımı tahmin edebiliyorum. Ama yine de yazacağım. Belki 10 olumsuz yanıttan biri işe yarar bir tavsiye olur. Kendimde bir tuhaflık olduğunu düşünüyorum. Ben de bir anneyim. Harika bir oğlum var, 6 yaşında. İstenmiş, planlanmış, sezaryenle doğmuş. Hamilelik sürecini pek sevmedim. Hem fiziksel olarak hem de genel olarak hamileliği bir kadının geçirebileceği en güzel dönem olarak görenlerden değilim. Doğumdan sonra kendimi toparladım ve eski halime döndüm. Şimdi sorunum şu: Eşim ortak bir çocuğumuzun daha olmasını istiyor, ben de istiyorum ama hamile olmak istemiyorum. Vücudumun bu halini o kadar kabullenemiyorum ki, sokakta hamileleri görünce rahatsız oluyorum. Bunun normal olmadığını biliyorum. Kitaplar okudum, psikologlara gittim, cevap aradım. Herkes aynı şeyi söylüyor: "Gizliden gizliye kıskanıyorsun." Ama bu kıskançlık değil. Bebek arabalı annelere karşı böyle bir his beslemiyorum. Bebekler beni çok sevimli geliyor. Arkadaşımın çocuklarına baktığımda da çok mutlu oluyorum. Ama özellikle hamileler... Bugün rutin kan testi için kadın sağlığı merkezine gittim. Ve resmen panik oldum. Etraftaki o kadar çok hamile kadın yüzünden. Bana öyle bir his verdiler ki... midem bulandı. Çoğu bakımlı ve hatta şıktı. Bu *** ne anlamıyorum. Yıllar geçtikçe bu durum daha da kötüleşiyor. Sanırım artık bir psikoloğa gitme zamanı geldi. Muhtemelen kimse benzer bir durum yaşamamıştır ama belki bu tür sorunlarla ilgilenen uzmanlar vardır.